บทที่ 6 หาแฟนไปงานแซยิดแม่
“ผมอยากรู้ บอกผมด้วยคนได้ไหม” ณภัทรจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่สวยของอรุโณทัย เธอจึงตัดสินใจบอกออกไป
“โณกำลังจะหาแฟนไปงานแซยิดคุณแม่น่ะค่ะ คุณแม่จะจับโณแต่งงานกับคุณเป็นเอก แล้วโณไม่อยากแต่งงานเลยต้องหลอกคุณแม่ไปว่าโณมีแฟนแล้ว คุณแม่โณเลยให้พาแฟนไปพบ โณเลยต้องขอความช่วยเหลือจากคุณนาวิน” เธอตอบกลับไป ณภัทรถอนหายใจแล้วหันไปมองหน้านาวิน
“โธ่... เรื่องแค่นี้เอง ทำไมคุณไม่บอกผม ผมไปเป็นแฟนคุณให้ก็ได้ ไม่เห็นต้องไปลำบากคุณนาวินเลย” ณภัทรเอ่ยปาก ทำให้อรุโณทัยแปลกใจ
“บอส... จะช่วยโณเหรอคะ”
“อืม... เราเองก็ทำงานด้วยกันมาตั้งหลายปีแล้ว ผมเองก็โสด คุณก็โสด ผมไปเป็นแฟนคุณให้ก็ได้”
“ไม่เป็นไรครับ ผมรับปากรัชไว้แล้วว่าจะช่วยโณ ผมเต็มใจ” นาวินพูดขึ้นบ้าง ทำให้อรุโณทัยเริ่มงง สถานะแฟนปลอมๆ ของเธอมันน่าสนใจมากหรือไง ทำไมผู้ชายสองคนนี้ถึงทำท่าจะแย่งกันเป็นแฟนเธอ
“เอ่อ... คือ... โณบอกคุณแม่ไปแล้วค่ะว่าแฟนโณชื่อนาวิน”
“อ้าวเหรอ น่าเสียดาย ไม่อย่างนั้นผมจะขอไปเป็นแฟนคุณสักหน่อย เรื่องแบบนี้น่าสนุกดี”
ณภัทรเอ่ยขึ้นอย่างแสนเสียดาย อรุโณทัยได้แต่ยิ้มเจือๆ ไม่พูดอะไรออกไป นาวินจับมือเล็กของหญิงสาวไว้ เธอก้มมองข้อมือตัวเอง เขาจับไว้ไม่ปล่อยเลย ใบหน้าของเธอร้อนไปหมด
“ไปประชุมกันได้แล้ว ถึงเวลาประชุมแล้ว เดี๋ยวคนอื่นๆ จะรอนาน” ณภัทรพูดทิ้งท้ายแล้วเดินออกไป นาวินหันมามองหน้าอรุโณทัย เธอได้แต่ยิ้มน้อยๆ แล้วค่อยๆ ดึงมือตัวเองออกมาจากการเกาะกุมของเขา
“ขอโทษที พอดีว่ากำลังซ้อมเป็นแฟนคุณอยู่”
“ไม่ต้องรีบซ้อมก็ได้ค่ะ งานแซยิดของคุณแม่ยังอีกหลายวัน” เธอหลบตา นาวินหัวเราะ
“ไปประชุมกันเถอะ” เขาไม่พูดอะไรนอกจากเดินนำเธอออกไป อรุโณทัยแอบถอนหายใจ เธอเอามือทาบอกตัวเอง งานนี้เธอจะรอดไหมเนี่ย!
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นแต่เช้าตรู่ อรุโณทัยงัวเงียลุกขึ้นมาหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ใต้หมอน เธอเห็นชื่อคนที่โทรเข้ามาแล้วก็ถอนหายใจ
“ว่าไงคะแม่”
“แฟนแกเกิดวันเดือนปีอะไร เกิดเวลาอะไร” จรรยพรถามขึ้นทีเดียวรวด คำถามของหล่อนทำให้คนเป็นลูกสาวตื่นเต็มตา
“แม่จะเอาวันเดือนปีเกิดแฟนหนูไปทำอะไร”
“ฉันจะเอาไปให้หมอดูผูกดวงให้ ฉันอยากรู้ว่าแฟนแกใช่เนื้อคู่แกหรือเปล่า แต่งงานกันไปแล้วชีวิตคู่จะราบรื่นไหม จะเสริมดวงกันไหม”
“โอ๊ย! แม่! ไม่ต้องดูหรอกค่ะ ไร้สาระ”
“เรื่องนี้ฉันซีเรียส เพราะถ้าไม่ใช่เนื้อคู่แก ฉันก็ไม่ให้แต่ง!” หล่อนพูดเสียงแข็ง
“โอเคๆ หนูยอมแล้ว คือ หนูจำวันเดือนปีเกิดของแฟนหนูไม่ได้ เดี๋ยวหนูถามเขาให้แล้วกันนะคะ”
“นี่เขาเป็นแฟนแกจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย ทำไมคนเป็นแฟนกันถึงจำวันเดือนปีเกิดกันไม่ได้” จรรยพรตั้งข้อสังเกต อรุโณทัยอึกอัก
“เอิ่ม... แม่ก็น่าจะรู้นี่คะว่าหนูงานเยอะ จำอะไรไม่ค่อยได้ ขนาดวันนี้วันอะไรหนูยังไม่รู้เลย ลืม” คนหัวไวรีบหาข้อแก้ตัวไปเรื่อย
“เอาล่ะๆ ฉันไม่อยากเถียงกับแกแล้ว เอาเป็นว่าแกรีบไปถามวัน เดือน ปี เวลา เกิดของแฟนแกมาด้วยแล้วกัน ฉันจะได้ไปให้หมอดูเขาผูกดวงให้ ได้เรื่องยังไงแล้วฉันจะโทรบอก” จรรยพรพูดอย่างหงุดหงิด ฉับพลันอรุโณทัยก็คิดอะไรได้
“หมอดูของแม่นี่ชื่ออะไรนะคะ”
“แกจะถามทำไม”
